Ιδεούλες #10 Οδηγίες στην Α' τάξη- Ιδεούλα για να μην τις δίνετε ξανά και ξανά και ξανά...

Δε χρειάζεται να είναι κάποιος 20+ χρόνια στον κλάδο για να έχει αντιληφθεί πως οι οδηγίες έχουν μια μοναδική ιδιότητα να μην πηγαίνουν στα αυτιά των παιδιών με την 1η προσπάθεια. Πολλές φορές ούτε με τη 2η...

Και σίγουρα είναι γνωστό πως σαν δασκάλες/οι τίποτα δε μας διασκεδάζει περισσότερο από το επαναλαμβάνουμε κάθε οδηγία ξανά και ξανά. Είναι από τις λαμπερότερες και ουσιαστικότερες στιγμές της ημέρας.

Εεεμ...όχι. 

Μας ζορίζει το να πρέπει να επαναλαβουμε απλές οδηγίες ή να ξαναδώσουμε μια οδηγία για πολλοστή φορά. 

Κάτι που εφαρμόζω στις τάξεις από Β' και πάνω είναι να γράφω καθημερινά από το πρωί (πριν έρθουν τα παιδιά) στον πίνακα όλα όσα πρέπει να ετοιμάσουν τα παιδιά όταν μπούμε στην τάξη. Δίνω περίπου 5-7 λεπτά για αυτό.

Για παράδειγμα:

• τετράδιο αντιγραφής στο κέντρο της ομάδας
• ημερομηνία σε τετράδιο ορθογραφίας/εργασιών/μαθηματικών κτλ
• βιβλίο/Τ.Ε. κάτω από το θρανίο
• επιστροφή βιβλίων (από βιβλιοθήκη), δηλώσεων κ.α.

Μέσα στην ημέρα δίνω επίσης τις οδηγίες στον πίνακα όταν πρέπει να εργαστούν ατομικά.

Για παράδειγμα:

• λύνω την άσκηση 3 στο βιβλίο
• λύνω την άσκηση 4 στο Τ.Ε.
• δουλεύω με το πακέτο των πράξεων μέχρι να ολοκληρώσουν όλοι

Με αυτόν τον τρόπο οι οδηγίες είαι στον πίνακα και τα παιδιά μαθαίνουν να συντονίζονται μόνα τους.

 Αν βάλουμε στην εξίσωση τον παράγοντα Α' τάξη, τα πράγματα ζορίζουν καθώς τα μικρά πλάσματα ακόμα δε διαβάζουν. Επιπλέον δεν είναι όλα τα παιδιά έτοιμα την ίδια στιγμή ούτε επεξεργάζονται τις πληροφορίες με τον ίδιο ρυθμό ή προσοχή. Δε θα κουράσω εδώ με τους λόγους για τους οποίους συμβαίνει αυτό όλο και πιο έντονα , είναι γνωστοί και χιλιοειπωμένοι. Το πρόβλημα όμως παραμένει. 

Πάνω από τα σημαιάκια
βάζω τα εικονίδια που θέλω

Στην Α' τάξη πέρυσι εφάρμοσα τα παραπάνω αλλά
επέλεξα να δίνω τις οδηγίες με εικόνες. Π.χ. ένα μολύβι, μια σβήστρα (γόμα) κι ένα βιβλίο σε εικονίδια θύμιζε στα παιδιά πως ζήτησα αυτά να έχουν πάνω στο θρανίο. Αν μια δραστηριότητα απαιτούσε ψαλίδι και κόλλα ή υπογραμμιστή κολλούσα στον πίνακα και αυτά τα εικονίδια. Όταν αλλαζαμε αντικείμενο άλλαζα και το εικονίδιο με το βιβλίο ή τετράδιο. Το ίδιο έκανα και για τις δραστηριότητες π.χ. διαβάζω, γράφω, συζητώ με την ομάδα.

Παρατήρησα πως ήταν πιο εύκολο για τα παιδιά να οργανωθούν και οι ερωτήσεις "Τι να βγάλω τώρα;" , "Ποιο βιβλίο θέλουμε;" κτλ μετριάστηκαν ως και ελαχιστοποιήθηκαν.

Τα εικονίδια τα είχα κολλημένα στο πλαϊνό μέρος του πίνακα για εύκολη πρόσβαση και κολλούσα κάθε φορά ό,τι χρειαζόμουν. Χρησιμοποίησα τα εικονίδια συστηματικά περίπου ως τα τέλη Γενάρη. Επειτα δεν ήταν απαραίτητη η χρήση τους, τα χρησιμοποιούσα όποτε το θυμόμουν. 

Τα Χριστούγεννα χρησιμοποιούσα και χριστουγεννιάτικες φιγούρες που μας άφηναν μηνύματα.

Θεωρώ πως όχι μόνο στην Α' , αλλά και σε μεγαλύτερες τάξεις οπου υπάρχουν παιδιά που δυσκολεύονται στην οργάνωση τα εικονίδια αυτά θα βοηθήσουν μέχρι να μπουν στον ρυθμό της τάξης. 

Αν σας άρεσε η ιδεούλα μπορείτε να την εφαρμόσετε κι εσείς. Βοηθητικά αφήνω το αρχείο εδώ.

Δείτε και στην ανάρτηση εδώ όλα όσα θα σας προετοιμάσουν για τη νέα χρονιά στην Α' και όχι μόνο.

Καλή μας αρχή!

Ιδεούλες #2 : Θέσεις

Κεφάλαιο θέσεις παιδιών. Μεγάλο θέμα και πολύ βασικός παράγοντας για το πώς διαμορφώνεται το κλίμα της τάξης. Καθένας μας επιλέγει τον δικό του ιδανικό τρόπο να βάζει τα παιδιά σε θέσεις και σίγουρα αν μετράτε κάποια χρόνια στην τάξη έχετε καταλήξει σε ένα σύστημα που λειτουργεί. Αλλοι επιτρέπουν την προσωπική επιλογή των μαθητών/τριών, άλλοι δοκιμάζουν διαφορετικές θέσεις μέσα στη χρονιά, άλλοι έναν συνδυασμό αυτών ή το αφήνουν καθαρά στην τύχη. 

Προσωπικά κάθε 1 με ενάμισι μήνα αλλάζω τη σύνθεση των ομάδων μου, καθώς θέλω να δοκιμάσω διαφορετικες δυναμικες , να διορθώσω κάτι που δε μου ταίριαξε ή να ικανοποιησω αιτήματα των παιδιών. Φυσικά τα αιτήματα των παιδιών λαμβάνονται υπόψιν , αλλα όχι καθολικά. Πρώτο μου μέλημα είναι η εύρυθμη λειτουργία των ομάδων, αλλά το ζήτημα αυτό είναι μεγάλο και δε θα κουράσω μέσα από αυτήν την ανάρτηση. 

Κάνοντας αλλαγές κάθε 6 εβδομάδες περίπου έχω εφαρμόσει τα τελευταία χρόνια ένα τελετουργικό που εφαρμόζω σχεδόν πάντα. Από την αρχή της χρονιάς τυπώνω σε χρωματιστές κάρτες τα ονόματα των παιδιών τις οποίες διπλώνω για να στέκονται. Όποτε είναι η μέρα για να αλλάξουμε θέσεις, στεκόμαστε έξω από την τάξη , ενημερώνω για την αλλαγή των θέσεων , αφήνω ενα λεπτό να κοπάσει ο ενθουσιασμός, επισημαίνω τους κανόνες αλλαγής θέσεων (βλέπε παρακάτω). Αφού γίνουν αυτά επιλέγω τυχαία 2 παιδιά τα οποία μπαίνουν στην τάξη και ακολουθουν τους 

ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΘΕΣΗΣ

• αναζητώ τη θέση μου διαβάζοντας τις καρτέλες και όταν τη βρω αφήνω δίπλα την τσάντα μου
• πηγαίνω στην προηγούμενη θέση μου και αδειάζω το ράφι κάτω από το θρανίο μου παίρνοντας βιβλία, τετράδια, κασετίνες, φακέλους που εχω αφήσει εκεί
• επιστρέφω στη νέα μου θέση και βαζω τα πράγματα πάνω στο θρανίο
• κάθομαι στη νέα μου θέση
• καθώς μπαίνουν τα άλλα παιδιά δε μαρτυρώ πού βρίσκεται η καρτέλα τους αλλα αφήνω τα παιδιά να τη βρουν μονα τους
• όταν αδειάσει το ράφι κάτω από τη νέα μου θέση τοποθετώ με σειρά τα δικά μου πράγματα

μολις τα πρώτα παιδιά μπουν στη νέα θεση στέλνω τα επόμενα δυο κ.ο.κ.

Τα παραπάνω έχουν δουλευτεί με τμήματα της Α, Β,  Γ και Στ με την ίδια επιτυχία. Σίγουρα όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο περισσότερο πρέπει να επαναλάβουμε τις οδηγίες , αλλά έτσι και τις μάθουν δεν τις ξεχνούν ποτέ! 

Αν το τελετουργικό σας φαίνεται απαιτητικό,  να πω πως η όλη διαδικασία τις πρώτες φορές παίρνει εναν χρόνο της τάξης των 7-8 λεπτών, ενώ σταδιακά φτάνουμε στα 5 λεπτά το μέγιστο (για 20μελές τμήμα). 

Βασικό επόμενο βήμα για εμένα είναι να ακολουθήσει ενα δίλεπτο κουβεντούλας ανάμεσα στα μέλη της νέας ομάδας, ενώ αμέσως μετά ακολουθεί μια δραστηριότητα ενδυνάμωσης της ομάδας (είτε πάνω στο αντικείμενο που έχουμε εκείνη την ώρα π.χ. πρόβλημα μαθηματικών, πείραμα φυσικής κτλ είτε κάποιο παιχνίδι π.χ. τα περισσότερα ζώα ζούγκλας που θα βρει κάθε ομάδα). 

TIPS:

1.Δεν αλλάζω απαραίτητα τις θέσεις την 1η ώρα, μπορεί να το κάνω και μέσα στην ημέρα. 

2.Η διαδικασία αυτή γίνεται μια ρουτίνα για την τάξη κι έτσι κατά τον Φεβρουάριο όλο το παραπάνω γίνεται γρήγορα και σωστά. Τότε περίπου επιλέγω να αλλάξω τις θέσεις με έναν λίγο διαφορετικό τρόπο (κάποιον γρίφο ή κυνήγι θησαυρού) για μια φορά , αλλά αυτό θα το εξηγήσω σε άλλη αναρτηση.  

3. Κρατάω τις καρτέλες για όσον καιρό έχω το τμήμα (2 χρόνια)

Κάνε την ξινίλα λεμονάδα!

 "When life gives you lemons, make lemonade" λέει το αγγλικό (αμερικανικό) ρητό κι αυτό μου έδωσε την ιδέα για μια δράση στην τάξη με στόχο την καλλιέργεια δεξιοτήτων, όπως: διαχείριση συναισθημάτων και ορίων, αυτορρύθμιση ,
επικοινωνία και συνεργασία. Δεξιότητες ουσιαστικές και βασικές για την ομαλή συμβίωση εντός κι εκτός τάξης. 

Λίγο πριν τη λήξη της προηγούμενης χρονιάς  παρατήρησα πως τα μικρά μου αστέρια για διάφορους λόγους αμελούσαν τον έλεγχο συμπεριφοράς και τη διαχείριση των συναισθημάτων τους (που είχαμε δουλέψει έντονα στην αρχή της χρονιάς). Δημιούργησα έτσι μια ολοκληρωμένη παρέμβαση εμπνευσμένη από το αγαπημένο ρητό και αφού τις ξινίλες της ζωής δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε , ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε κάτι θετικό από αυτό αν γίνεται.

• Ξεκινήσαμε με μια φέτα λεμόνι στο χέρι την οποία μυρίσαμε και όσοι θέλαμε γευτήκαμε. Αφού πηραμε την ξινίλα προσπαθήσαμε να τη συνδέσουμε με συναισθήματα που μας δημιουργούν την ίδια αίσθηση. Φτιάξαμε έτσι στον πίνακα έναν χάρτη με "ξινές καταστάσεις" όπως "Δε με παίζουν", "Χαλάει το παιχνίδι", " Δε μου δίνουν σημασία" κτλ. 
• Συνεχίσαμε με υποθετικές ξινές καταστάσεις τις οποίες δραματοποιήσαμε ομαδικά και δώσαμε δυο επιλογές αντίδρασης. 

 "ΠΑΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ..."

Υποθετική ξινή κατασταση: Η Σούζαν διαλέγει κάθε φορά το παιχνίδι που θα παίξουν τα παιδιά στο διάλειμμα. Ο Τίμος σήμερα πρότεινε να παίξουν ένα άλλο παιχνίδι. Η αντίδραση της Σούζαν ήταν : "Η' παίζεις αυτό ή δεν παίζεις!"

Οι ομάδες συνεδρίασαν για να παρουσιάσουν την ξινή κατάσταση και να δώσουν δυο επιλογές για τη συνέχεια: μια κατά την οποία η αντίδραση γίνεται με θυμό και απογοήτευση και μια άλλη κατα την οποία γίνεται προσπάθεια ώστε να βρεθεί λύση. 

Σε κάθε παρουσίαση αναζητούσαμε τα συναισθήματα που ένιωσαν οι ήρωες σε δεδομένες στιγμές (π.χ. πώς ένιωσε ο Τίμος όταν τον απέρριψε η Σούζαν; Πώς ένιωσε η Σούζαν όταν ο Τίμος πρότεινε κάτι άλλο; Γιατί; Πώς θα αντιδρούσε με θυμό; Πώς με διάθεση για συνεργασία;)

• Μεταφερθήκαμε στην ολομέλεια και μέσα από  την παρουσίαση διάφορων ιστοριών προσπαθήσαμε να μπούμε στη θέση των ηρώων. Αφού εντοπίσαμε τα συναισθήματά τους μετατραπήκαμε σε φωνές συνείδησης και προτείναμε τρόπους να διαχειριστεί τη δύσκολη κατάσταση κάθε ήρωας. 

Στόχος δεν είναι να παραγνωριστούν τα έντονα/ αρνητικά συναισθήματα , αλλά να βρεθεί τρόπος να τα διαχειριστούμε. 

• Επειτα σειρά είχε η θετική ενίσχυση των συμμαθητών/τριών μας. Καθίσαμε σε κύκλο σε τυχαία σειρά (όχι με φίλους/ες) και κάθε παιδί σκέφτηκε κι έγραψε σε μια κίτρινη λωρίδα χαρτιού κάτι θετικό για τον/την διπλανό/η του το οποίο στη συνέχεια μοιράστηκε με όλη την τάξη χαρίζοντας την όμορφη κουβέντα του στο παιδί διπλα. Οι προτάσεις ήταν: "Ζωγραφίζει πολύ ωραία", "Εχει πολύ έξυπνες ιδέες στις εργασίες", "Παίζει τίμια" κ.α. Κάθε κουβέντα που μοιραζόμασταν γινόταν κρίκος που έφτιαξε στο τέλος μια αλυσίδα. Η αλυσίδα αυτή μας ενώνει και μας κάνει δυνατούς/ες απέναντι σε κάθε αρνητικό συναίσθημα. 

• Σε επόμενη φάση και σε στιγμή πιο χαλαρή κάθε ομάδα χρωμάτισε και συμπλήρωσε την αφίσα " Κάνε την Ξινίλα Λεμονάδα". Οι αφίσες στόλισαν τοίχους και πίνακες. 

• Ανακεφαλαιώνοντας καθίσαμε πάλι σε κύκλο τυχαία και ξαναμπήκαμε σε βιωματική κατασταση με μια φανταστική ιστορία (από τις 24 που υπάρχουν στο αρχείο). Εδώ κληθήκαμε να γίνουμε η συμβουλευτική φωνή (φωνή συνείδησης) για το διπλανό παιδί προτρέποντας σε επιλογή σωστής διαχείρισης της "ξινής" κατάστασης. Γράψαμε τη συμβουλή σε κορδέλες -βραχιόλια με το λογότυπο της δράσης, τη μοιραστήκαμε με το σύνολο και φορέσαμε το βραχιόλι στο διπλανό παιδί.

Και από τη στιγμή που ήταν το τέλος της χρονιάς έκλεισα τη δράση με ένα δωράκι συμβολικό & εμπνευσμένο από αυτήν. 

Σε ένα ποτήρι πλαστικό (και ανακυκλώσιμο) έβαλα ένα λεμόνι, δυο στικ μαύρης ζάχαρης, τη συνταγή για σπιτική λεμονάδα (που υπάρχει στο αρχείο-τυλιγμένη σε ρολάκι ) κι ένα χαρούμενο καλαμάκι. Στο εξωτερικό κόλλησα το αυτοκόλλητο της δρασης και μια ευχή για το καλοκαίρι. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν!

Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες έγιναν σε διάστημα 2 εβδομάδων στις οποίες αφιερώθηκε περίπου μια διδακτική ώρα καθημερινά. Η παρέμβαση λειτουργεί πολύ καλά , είδα βελτίωση στις σχέσεις των παιδιών και πήρα καλή ανατροφοδότηση από τα ίδια. Μπορεί να απλωθεί σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς με μικρές δράσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα ή μπορεί να γίνει στοχευμένα και εντατικά όπως το δούλεψα παραπάνω για πιο άμεσα αποτελέσματα. 

Το αρχείο με την παρουσίαση και τα εκτυπώσιμα αρχεία (24 κάρτες με ιστορίες, αφίσα, χάρτης ιδεών, βραχιολάκια, συνταγη λεμονάδας , αυτοκόλλητο δράσης & φορμα αναστοχασμού /αυτοαξιολόγησης) μπορείτε να το βρείτε εδώ , η ιδέα ωστόσο μπορεί να εφαρμοστεί και χωρίς αυτό. 

Περιμένω στα σχόλια εντυπώσεις!

Ησυχάκια!

Σε μια τάξη γεμάτη 22 υπέροχα ζωηρά και σκανταλιάρικα ζουζούνια η ησυχία είναι κάτι προφανώς ανήκουστο. Σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω το Φωνόμετρο , αλλά η αλήθεια είναι ότι δε με είχε ενθουσιάσει στην εφαρμογή του και ξεχνούσα συνέχεια να βάζω το δείκτη. 
Αποφάσισα λοιπόν να δοκιμάσω μια νέα ιδέα που βρήκα (πού αλλού?) στο pinterest και μου άρεσε πολύ. 
Η ιδέα από εδω.

Τα ησυχάκια λοιπόν είναι μικρά πλασματάκια που μπορούν να ζήσουν άνετα μόνο εκεί που υπάρχει ησυχία.

Ολοι διαφορετικοί όλοι ίσοι: Δρασεις για τη διαφορετικότητα , κατά του ρατσισμού και του αποκλεισμού

Ανάμεικτα τα συναισθήματα για την 6η Οκτωβρη και όπως αυτή οργανώθηκε (για να πούμε και του στραβού το δίκιο , ανοργάνωτο και "ξεκουδουνο" ήταν) , αλλά ως εκπαιδευτικοί πάλι προσπαθήσαμε στο περιορισμένο χρόνο που μας δόθηκε και κάναμε αυτό που ξέρουμε καλά: τη δουλειά μας! Συγχαρητήρια σε όλους και όλες!

Η τάξη μας άπλωσε τις δράσεις της σε 3 μέρες (Δευτέρα , Τρίτη, Τετάρτη) προσπαθώντας να προσεγγίσουμε τη διαφορετικότητα χωρίς να βομβαρδιστούμε από πληροφορίες.

Ενδοσχολικός εκφοβισμός: Δράσεων συνέχεια

Μια τελευταία δράση (για την εβδομάδα που μας πέρασε) ήταν να μετατρέψουμε σε κόμικς τις σκηνές που φτιάξαμε την Πέμπτη (εδώ).

Πρώτα εκτυπώσαμε τις φωτογραφίες που βγάλαμε. Επειτα κάθε ομάδα επεξεργάστηε ποιες από τις φωτογραφίες θα χρησιμοποιούσε και τις έκοψε όπως ήθελε.

 

 

Υστερα έβαλαν τις φωτογραφίες στη σωστή χρονολογική σειρά , ώστε να αποτυπώνεται εύστοχα η ιστορία που είχαν δημιουργήσει.

Στη συνέχεια έδωσα στα παιδιά μπαλονάκια για τα λόγια.

 

Ακολουθώντας τη ροή των σκηνών και το σενάριο που είχε κάθε ομάδα , συμπλήρωσαν τα λόγια στα μπαλονάκια. Μετά κόλλησαν τα μπαλονάκια στις αντίστοιχες φωτογραφίες.

Όταν όλα ήταν έτοιμα , τα κολλήσαμε σε λωρίδες από  χαρτί του μέτρου.

Ετσι δημιουργήσαμε 3 κόμικς κατά του σχολικού εκφοβισμού και τα κρεμάσαμε έξω από την τάξη μας για να υπενθυμίζουν σε όλους μας ότι λέμε : "ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΝΑΙ ΣΤΗ ΦΙΛΙΑ". (δυστυχώς ξέχασα να το βγάλω φωτογραφία, θα ενημερώσω την ανάρτηση τη Δευτέρα)

 

 

 

Εδώ και οι φωτογραφίες των έργων των παιδιών όπως υποσχέθηκα.

Η μέρα κατά του ενδοσχολικού εκφοβισμού μπορεί να τιμάται κάθε χρόνο στις 6 Μαρτίου , αλλά εμείς πρέπει να επαγρυπνούμε όλο το χρόνο. Δυστυχώς με όλα όσα κάνουμε όλοι μας (γιατί όλοι δουλεύουμε και αυτοί οι ελάχιστοι που δεν το κάνουν είναι Η εξαίρεση, αντίθετα με το τι κακώς φημολογείται), είναι δύσκολο να το εντάσσουμε συνεχώς στο πρόγραμμά μας. Ενα βιβλίο, μια μικρή δράση , μια συζήτηση ακόμα μια στο τόσο πιστεύω πως μπορεί να λειτουργήσει θετικά στην καταπολέμηση του σχολικού (και όχι μόνο) εκφοβισμού. Πλεόν έχω πάρει την απόφαση πως από εδώ και πέρα σε όση εκπαιδευτική πορεία μου έχει μείνει θα προσπαθήσω να κάνω αυτό. Αλλωστε το να "χαθεί μια ώρα Γλώσσας ή Μαθηματικών δε θα αλλάξει κάτι. Το να χάνεται η ευκαιρία να αλλάξεις το μέλλον ενός παιδιού είναι σαφώς πιο σημαντικό.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους του γονείς, το διευθυντή και τους συναδέλφους για τη στάση τους απέναντι στην άσχημη στιγμή της τάξης μου, καθώς και όλους τους υπέροχους ιντερνετικούς συναδέλφους για τη συμπαράστασή τους. Σας ευχαριστώ πολύ!

Δρασεις για την Ημερα κατά της ενδοσχολικής βίας

Πολύ σπουδαία μέρα η σημερινή! Ειδικά για εμάς που αντικρίσαμε το πρόσωπο της βίας κατάματα. Δε φοβηθήκαμε όμως και με το πιο αποφασιστικό μας πνεύμα την καταπολεμήσαμε μετατρέποντας την σε κάτι που ούτε και η ίδια δεν μπορούσε να φανταστεί! Σε παραγωγικότητα!

Εχοντας περάσει 2 μέρες με πολύ βαρύ κλίμα τόσο μέσα στην τάξη όσο και έξω από αυτήν, αποφάσισα πως αρκετά θρηνήσαμε τη χαμένη αθωοτητα και πως ήταν καιρός για δράση.

Πριν μερικά χρόνια σε ένα σχολείο της Ρόδου είχα δουλέψει ένα πρόγραμμα Ψυχικής υγείας και διαπροσωπικών σχέσεων. Για το πρόγραμμα έφτιαξα μια ιστορία που δουλέψαμε τότε και πίστεψα πως θα λειτουργούσε και για σήμερα, αν και η ιστορία φτιάχτηκε για παιδιά της Ε τάξης.
Η ιστορία αποτελείται από 2 σκέλη που είναι αποκόμματα από το ημερολόγιο 2 αγοριών που πρωταγωνίστησαν σε ένα άσχημο περιστατικό λεκτικής και κοινωνικής βίας.
Διάβασα στα παιδιά τις εξομολογήσεις των 2 αγοριών και μετά δουλέψαμε προφορικά στην παρουσίαση. (εγγραφο "Ο Εμετός- παρουσίαση "Η Υπερδύναμη του ΟΧΙ-Ο Εμετός")

Αναγκαστήκαμε να μπούμε στη θέση του Μάρκου (Εμετός-θύμα), του Φίλιππου (νταής) και του Σωκράτη (ακόλουθος και παρατηρητής), να δούμε την κατάσταση όπως θα την έβλεπαν και οι ήρωες της ιστορίας και να πάρουμε αποφάσεις.
Στη θεωρία τα αστέρια μου αποδείχτηκαν πυλώνες της κοινωνίας δίνοντας υπέροχες απαντήσεις και προτείνοντας εξαιρετικές στάσεις ζωής. Εδώ είπα να ταράξω λίγο τα νερά και να τους βάλω όντως μέσα στην ιστορία.

 Εγινά εγώ ο Φίλιππος (νταής) και δίνοντας ρόλο σε διάφορα παιδιά απείλησα , τρομοκράτησα και υπέδειξα σε άλλους να κάνουν το ίδιο. Μόλις κάποιοι πήγαιναν να αντισταθούν έκανα αυτό που κάνει κάθε νταής, έστρεψα την προσοχή μου και την επιθετικότητά μου πάνω του. Τα παιδιά βίωσαν τη θέση του Μάρκου , αλλά και του Σωκράτη και αντιλήφθηκαν πως ωραία είναι τα λόγια μα στην πράξη δύσκολα τα εφαρμόζουμε.
Φτάνοντας σε αυτό το σημείο, προσπάθησα να τους αναγκάσω να βρουν τρόπους να αποδυναμώσουν το Φίλιππο, χωρίς βέβαια να πέσουμε στην παγίδα να γίνουμε κι εμείς νταήδες.
Με λίγη βοήθεια από την παρουσίαση γνωρίσαμε αυτη τη θαυματουργή και ισχυρή λέξη , το ΟΧΙ. Είπαμε όχι στις απειλές, στη βία, στο ξύλο. Απομακρυνθήκαμε από αυτόν που μας επηρεάζει αρνητικά. Ετσι ο νταής έμεινε μόνος. Ενας νταής μόνος δε μας τρομάζει γιατί ούτε και ο ίδιος τολμα να κάνει κάτι, καταβάθος και αυτός φοβάται!

Φυσικά ψάξαμε να βρούμε και τις αιτίες που οδηγούν κάποιον στο να γίνει νταής. Επισημάναμε πως δεν είναι κακό το παιδί , αλλά οι πράξεις του.

Κλείνοντας βγάλαμε τα συμπεράσματά μας.

Επειτα παρακολουθήσαμε μερικά βίντεο (προοργανωτής για όσα θα κάναμε αργότερα).Κατα τη διάρκεια παρακολούθησης των βίντεο ζητούσα από τα παιδιά να εντοπίζουν τον νταή, τους παρατηρητές και το θύμα.

Η εικόνα πάντα συναρπάζει , αλλά και σοκάρει. Βλέποντας μια λανθασμένη συμπεριφορά , που και εμείς οι ίδιοι κάποιες φορές υιοθετούμε, μας τάραξε, μας θύμωσε και μας ώθησε να παραδεχτούμε λάθη στις επιλογές μας.

Είχε φτάσει η στιγμή να κάνουμε κι εμείς τις δικές μας σκηνές. Εδωσα 3 σενάρια σχολικής βίας στα παιδιά  (τους χώρισα σε 3 ομάδες) , αποκλεισμός από το παιχνί, ειρωνεία και κοροϊδία με την εμφάνιση κάποιου και επιθετική συμπεριφορά με χτυπήματα και λεκτική βία. Ζήτησα να μοιράσουν μεταξύ τους ρόλους, θύτη, θύματος, παρατηρητή.

Αφησα λίγο χρόνο να δουλέψουν τους διαλόγους (6-7 λεπτά) και ξεκινήσαμε να παρουσιάζουμε τις ιστορίες μας.

Οι ρόλοι
Το θύμα

 Οι παρατηρητές

 Οι νταήδες

Τρομοκρατία από τους νταήδες και απάθεια από τους παρατηρητές.

Οι παρατηρητές με την υπερδύναμη του ΟΧΙ παρεμβαίνουν και σώζουν το θύμα.

Πολλά παιδιά επηρεασμένα από το 2ο βίντεο έδωσαν και ακόμα μια σκηνή με τη συμφιλίωση του νταή με το θύμα και τη δημιουργία μιας ισότιμης ομάδας φίλων.

Τελευταία δράση για σήμερα ήταν μια εκ βαθέων ομιλία από δυο πολύ αγαπημένους στα παιδιά δασκάλους, τον κ.Μιχάλη Παπαδόπουλο και τον κ. Γιώργο Αναγνωστάκο. Και οι δυο έχουν σχολές πολεμικών τεχνών στην περιοχή μας , caroeira jacobina arte και wing chun αντίστοιχα, στις οποίες αρκετοί μαθητές μου παρακολουθούν μαθήματα.

 Το ζητούμενο ήταν να διαχωρίσουμε το μάθημα που γίνεται σε αυτές τις σχολές και τη στάση που κρατάμε στο σχολείο. Αλλωστε όπως και οι δυο αναφέρανε, δεν έχουν χτυπηθεί ποτέ με κάποιον στην περιοχή , ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πώς να το κάνουν. Εστιάσαμε στο διάλογο και στην επίλυση των διαφορών μας με αυτόν ως μέσο.

"Ειμαστε όλοι φίλοι" ήταν το σύνθημά τους και τους υπέρευχαριστώ για την αποδοχή της πρόσκλησης να έρθουν στην τάξη μας. Όλα όσα μας είπαν ήταν εξαιρετικά πολύτιμα για τα αυτιά, το μυαλό και τις καρδιές μας.

Και για να μη μείνουμε μόνο στα λόγια , φτιάξαμε ένα κύκλο ενότητας και φωνάξαμε όχι στη βία και στον εκφοβισμό.

 Κάναμε και μια ζεστή αγκαλιά δίνοντας υπόσχεση να είμαστε πάντα φίλοι.

Ευχαριστώ και πάλι τον κ.Μιχάλη και τον κ. Γιώργο για τη βοήθεια και την προθυμία τους, όπως και την πρόεδρο του Συλλόγου γονέων κ.Μαρίκα Βεργίνη που πάντα στηρίζει τις επιλογές μας εκπροσωπώντας όλους τους γονείς.

Παρουσίαση (την ιστορία του Μαρκου θα την βρειτε στο εγγραφο "Ο Εμετός")
Εδώ από DRive.

η υπερδύναμη του οχι - ο εμετός from Ioanna Chats

Εγγραφο "Ο Εμετός" , στο έγγραφο έχω και τις δραστηριότητες που είχα κάνει με τα παιδιά της Ε ταξης. Σήμερα δεν τις έκανα με τα παιδιά της Β΄.

ο εμετός σχεδιο εργασίας για το σχολικό εκφοβισμό from Ioanna Chats

Δράσεων συνέχεια